Zorgmigranten in Nederland

Een Hongaarse, Slowaakse of Poolse zorgverlener voor je ouders laten zorgen? Dat komt steeds vaker voor in Nederland. Aanbieders van 24-uurszorg door een inwonende buitenlandse zorgverlener presenteren hun diensten als een oplossing voor allerlei problemen: ouderen kunnen langer thuis blijven wonen en krijgen veel persoonlijke aandacht, mantelzorgers worden ontlast, en het kan vaak betaald worden uit het PGB. Maar in de media wordt ook bezorgd gereageerd. Worden de zorgverleners wel goed behandeld? En kunnen we hen de zorg voor onze ouderen wel toevertrouwen?

Het is een feit dat deze vorm van dienstverlening omgeven is door onzekerheid en kwetsbaarheid. Het onderzoek ‘Kwetsbaar, en dan?’, geschreven door Van Bochove, Zur Kleinsmiede en Ashu, neemt dit precaire karakter als uitgangspunt en kijkt verder: Hoe gaan organisaties die deze zorg aanbieden om met kwetsbaarheden? En hoe gaan de inwonende buitenlandse zorgverleners hier zelf mee om?

Uit het onderzoek blijkt dat organisaties onwenselijke situaties vooral proberen te voorkomen via risicoselectie en monitoring. Deze maatregelen blijken deels effectief te zijn in het verminderen van de kwetsbare positie van zowel zorgverlener als -ontvanger. Maar nog steeds zijn er zorgverleners die (te) lange werkweken maken en zich geïsoleerd voelen. Sommigen hebben een ondersteunend netwerk in Nederland. Anderen missen ondersteuning en kroppen hun gevoelens op, of uiten deze op andere manieren – ze zoeken bijvoorbeeld verlichting in drankgebruik.

Het onderzoek sluit af met aanbevelingen voor hoe organisaties de positie van inwonende buitenlandse zorgverleners verder zouden kunnen versterken.


Publicatiedatum: 29 juni 2017